28 آوریل 2025- بر اساس نتایج مطالعه ی چند مرکزی TRANSFORM-AF که در کنفرانسHeart Rhythm 2025  ارائه شد، استفاده از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 به طور قابل توجهی خطر بروز حوادث مرتبط با فیبریلاسیون دهلیزی را برای بیماران مبتلا به دیابت، فیبریلاسیون دهلیزی و چاقی کاهش می دهد، و به ویژه برای افراد مبتلا به چاقی شدید، فایده‌ ی بیشتری دارد.

دکتر وارون سوندارام، رئیس بخش نارسایی پیشرفته قلب در مرکز پزشکی لوئیس استوکس کلیولند VA، مؤسسه قلب و عروق دانشگاهی Harrington و استاد پزشکی در دانشگاه کیس وسترن رزرو، در یک بحث پس از سخنرانی، توضیح داد: «اساس این مطالعه این است که خطر باقیمانده ی فیبریلاسیون دهلیزی (AF)، حتی پس از انجام ابلیشن، قابل‌ چشم ‌پوشی نیست و کاملاً قابل ‌توجه است. تقریباً یک ‌سوم از افراد در طی یک سال با عود بیماری مواجه می ‌شوند. یکی از دلایل محتمل برای این خطر بالای باقیمانده، مدیریت نامطلوب عوامل خطر کاردیومتابولیک است، و چاقی یکی از عوامل اصلی در جمعیت غربی محسوب می‌شود. این اساس مطالعه ی ما بود، که مطالعه ‌ای فارماکو اپیدمیولوژیک در کل سیستم سلامت امور کهنه سربازان است، جایی که ما رابطه بین استفاده از آنالوگ گیرنده ی GLP-1 و بار فیبریلاسیون دهلیزی در بیماران با سابقه ی AF و چاقی را بررسی کردیم».

مطالعه یTRANSFORM-AF  شامل ۲۵۱۰بیمار مبتلا به دیابت، فیبریلاسیون دهلیزی و چاقی در ۱۷۰ بیمارستان VA بود. برای این بیماران یا آگونیست گیرنده GLP-1، یا مهارکننده دی پپتیدیل پپتیدازIV (DPP-IV) و یا سولفونیل اوره تجویز شد.

نتیجه ی ترکیبی اولیه، رویدادهای عمده مرتبط با فیبریلاسیون دهلیزی، از جمله بستری شدن در بیمارستان به دلیل فیبریلاسیون دهلیزی، کاردیوورژن‌ ها و پروسیجرهای ابلیشن در گروه‌های GLP-1 در مقایسه با گروه مهارکننده DPP-IV یا مقایسه‌ با سولفونیل اوره بود.

بیمارانی که آگونیست گیرنده GLP-1 برایشان تجویز شده بود، در مقایسه با بیمارانی که با مهارکنندهDPP-IV  یا سولفونیل اوره ها درمان شده بودند، اغلب مسن ‌تر بودند و بار بیماری ‌های همراه بیشتری داشتند. در طول یک دوره پیگیری با میانگین ۳سال، مصرف GLP-1 با تقریباً ۱۳ درصد کاهش خطر برای رویدادهای ثانویه مرتبط با AF در مقایسه با مهارکننده DPP-IV یا استفاده از سولفونیل اوره برای بیماران مبتلا به دیابت،AF  و چاقی همراه بود(HR=0.87؛ بازه ی اطمینان 95%:0.68 تا 0.96؛P =0.03).

هنگامی که محققان مرگ و میر را به عنوان یک خطر رقابتی اضافه کردند، تقریباً 15 درصد کاهش خطر را برای رویدادهای ثانویه مرتبط با AF با مصرف GLP-1 در مقایسه با مهارکننده DPP-IV یا استفاده از سولفونیل اوره مشاهده کردند(HR= 0.85؛ بازه ی اطمینان 95 درصد:0.61 تا 1.03).

محققان گزارش دادند که بیشترین فایده را در بین بیمارانی با BMI بیش از ۴۰کیلوگرم بر متر مربع مشاهده کرده ‌اند.کاهش وزن ناشی از مصرف GLP-1 در آزمایش TRANSFORM متوسط ​​گزارش شد، با تقریباً ۴ درصدکاهش بیشتر در مقایسه با مهارکننده DPP-IV یا سولفونیل اوره.

دکتر ساندارام در طول بحث گفت: «در نبود تصادفی ‌سازی، باید این یافته‌ ها را به عنوان تولید کننده فرضیه در نظر بگیریم. اجرای یک کارآزمایی تصادفی به شکلی که همه ما انتظار داریم، چالش ‌برانگیز خواهد بود، زیرا لازم است از میان بیماران چاق مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی (AF) افرادی را به یک گروه کنترل بدون مصرف آگونیست گیرندهGLP-1 ، اختصاص دهیم. باید مدیریت چاقی را همراه با فیبریلاسیون دهلیزی از طریق ابلیشن و داروها مد نظر قرار دهیم و چاقی را به عنوان نشانه ‌ای برای استفاده از آگونیست گیرنده GLP-1 در کنار درمان‌های مرسوم برای AF در نظر بگیریم».

منبع:

https://www.healio.com/news/cardiology/20250428/glp1-use-may-prevent-recurrent-arrhythmia-events-for-patients-with-diabetes-obesity